Hiszpania, 1944
Wojna domowa dobieg³a koñca.
Ukryci w górach, uzbrojeni ludzie ci¹gle walcz¹ z nowym faszystowskim re¿imem.
Postawiono wojskowe posterunki, aby zniszczyæ ruch oporu.
Dawno temu,
w podziemnym królestwie,
gdzie nie istnieje k³amstwo, ani ból,
¿y³a ksiê¿niczka, która marzy³a o œwiecie ludzi.
Marzy³a o niebieskich przestworzach,
lekkim wietrze i promieniach s³oñca.
Pewnego dnia,
ksiê¿niczka uciek³a, umykaj¹c stra¿nikom.
Gdy by³a na zewn¹trz, jasnoœæ oœlepi³a j¹...
i wymaza³a ca³y œlad przesz³oœci z jej pamiêci.
Zapomnia³a, kim by³a i sk¹d pochodzi³a.
Jej cia³o odczuwa³o zimno, choroby i ból.
W koñcu, umar³a.
Jednak¿e, jej ojciec, król,
zawsze wiedzia³, ¿e dusza ksiê¿niczki powróci,
byæ mo¿e w innym ciele,
w innym miejscu, w innym czasie.
I bêdzie czeka³ na ni¹, a¿ do ostatniego tchu,
dopóki œwiat nie przestanie siê krêciæ...
Nie rozumiem, dlaczego musia³aœ wzi¹æ tyle ksi¹¿ek, Ofelio.
Jedziemy na wieœ, bêdziemy na œwie¿ym powietrzu.
Baœnie?
Jesteœ zbyt du¿a, ¿eby zajmowaæ sobie g³ówkê...
takimi bzdurami.
Proszê, powiedz mu, ¿eby zatrzyma³ samochód.
Ofelio, zaczekaj.
Twój brat Ÿle siê czuje.
Proszê pani, nic pani nie jest?
Proszê pani, potrzebuje pani czegoœ?
To nic. Daj mi tylko trochê wody.
Wody. Wody dla ¿ony kapitana.
Ofelio?
Ofelio, chodŸ tutaj.
Widzia³am wró¿kê.
Spójrz na swoje buty!
ChodŸmy.
Kiedy dojedziemy do m³yna, wysi¹dziesz, aby przywitaæ kapitana.
Chcê, ¿ebyœ nazwa³a go ojcem.
Nie masz pojêcia, jaki by³ dla nas dobry.
Kapitanie, nadje¿d¿aj¹.
15 minut spóŸnienia.
Carmen.
Witaj.
To nie jest konieczne. Mogê chodziæ.
Doktor Ferreiro woli, ¿ebyœ siê nie przemêcza³a.
Nie.
ChodŸ. Zrób to dla mnie.
Dziêkujê.
Ofelio, wyjdŸ.
Przywitaj siê z kapitanem.
Ofelia.
Podaje siê drug¹ rêkê, Ofelio.
Mercedes!
- WeŸ ich baga¿. - Tak, proszê pana.
To labirynt.
Tylko kupa kamieni, które by³y tu od zawsze.
Nawet przed m³ynem.
Lepiej tam nie chodŸ. Mo¿esz siê zgubiæ.
Dziêkujê.
Przeczyta³aœ je wszystkie?
Mercedes!
Kapitan wzywa.
Twój ojciec mnie potrzebuje.
On nie jest moim ojcem.
Kapitan nie jest moim ojcem.
Mój ojciec by³ krawcem. Zgin¹³ na wojnie.
Kapitan nie jest moim ojcem.
Wyrazi³aœ siê dostatecznie jasno. Mo¿emy iœæ?
Widzia³a pani moj¹ matkê?
- Czy¿ nie jest piêkna! - Tak.
Choruje z powodu dziecka. Zauwa¿y³a pani?
Partyzanci trzymaj¹ siê lasów,
poniewa¿ ciê¿ko ich tam wyœledziæ.
Ci dranie znaj¹ ten teren lepiej, ni¿ ktokolwiek z nas.
Zablokujemy ich dostêp do lasów.
Jedzenie, lekarstwa, wszystko bêdzie musia³o przejechaæ przez nas.
Musimy ich zmusiæ, ¿eby przyszli do nas.
Tak, kapitanie.
Rozstawimy nowe stanowiska dowodzenia.
Tu, tu i tu.
Mercedes.
Poproœ tu doktora Ferreiro.
Tak, proszê pana.
To pomo¿e pani przespaæ noc.
Tylko dwie krople przed snem.
Tylko dwie krople.
Bardzo dobrze.
Wszystko. Dobrze.
Proszê nie zwlekaæ, jeœli bêdzie pani czegoœ potrzebowaæ. W dzieñ, czy w nocy.
Pani albo pani pielêgniarka.
Dobranoc.
Zamknij drzwi i wy³¹cz œwiat³a, s³onko.
Musisz iœæ na górê i zobaczyæ siê z nim.
Jego rana siê pogarsza. Stan jego nogi nie polepsza siê.
To wszystko, co mog³em zdobyæ.
Przepraszam.
Vidal czeka na ciebie w swoim biurze.
ChodŸ tu, Ofelio.
Jezu, twoje stopy. S¹ zimne jak lód, s³onko.
Boisz siê?
Trochê.
Co to za ha³as?
To nic, skarbie, to tylko wiatr.
Tutejsze noce s¹ inne od miejskich.
Tam s³yszysz samochody, poci¹gi.
Tutaj domy s¹ stare.
Skrzypi¹.
Prawie tak jakby mówi³y.
Jutro sprawiê ci niespodziankê.
- Niespodziankê? - Tak.
- Ksi¹¿kê? - Nie, coœ o wiele lepszego.
Dlaczego musia³aœ wyjœæ za m¹¿?
By³am zbyt d³ugo sama.
Ja jestem z tob¹. Nie by³aœ sama.
Nigdy nie jesteœ sama.
Kiedy bêdziesz starsza, zrozumiesz. Dla mnie to te¿ nie by³o ³atwe.
Twój brat chuligani.
Opowiedz mu jedn¹ z twoich historii.
Jestem pewna, ¿e siê uspokoi.
Braciszku mój, braciszku mój...
Dawno, dawno temu,
w smutnej, dalekiej krainie,
by³a ogromna góra zrobiona z chropowatego, czarnego kamienia.
O wschodzie s³oñca,
na szczycie owej góry,
ka¿dej nocy kwit³a ró¿a,
która czyni³a nieœmiertelnym ka¿dego, kto j¹ zerwie.
Ale nikt nie œmia³ zbli¿yæ siê do niej,
poniewa¿ jej kolce by³y pe³ne zabójczej trucizny.
Ludzie mówili pomiêdzy sob¹ o swoim strachu wobec œmierci
i bólu, ale nigdy o obietnicy...
wiecznego ¿ycia.
Tote¿ ka¿dego dnia ró¿a wiêd³a,
nie mog¹c ofiarowaæ nikomu swojego daru...
zapomniana i zagubiona na szczycie zimnej, mrocznej góry,
na zawsze sama, a¿ do koñca œwiata.
Wejœæ.
- Jak siê czuje? - Jest bardzo s³aba.
Musi mieæ tyle wypoczynku, ile potrzebuje.
Bêdê spaæ na dole.
A mój syn?
Proszê nam wybaczyæ, kapitanie...
A mój syn, co z nim?
Na razie nie ma powodu do niepokoju.
Bardzo dobrze.
Kapitanie, pañska ¿ona nie powinna by³a podró¿owaæ
w tak zaawansowanym stanie ci¹¿y.
- Czy to pañska opinia? - Tak, proszê pana, to moja zawodowa opinia.
Syn powinien siê urodziæ tam, gdzie jest jego ojciec.
To wszystko.
Jeszcze jedno, kapitanie.
Sk¹d ta pewnoœæ, ¿e to bêdzie ch³opiec?
Nie wkurzaj mnie.
O 8:00 zanotowaliœmy aktywnoœæ w pó³nocno-zachodnim sektorze.
By³o s³ychaæ strza³y.
Sier¿ant Bayona przeszuka³ ten sektor i pojma³ podejrzanego.
Drugi to jego syn, pochodzi z tego miasta.
Kapitanie, mój ojciec jest honorowym cz³owiekiem.
Pozwól mi to os¹dziæ.
Zdejmij czapkê, gdy jesteœ w mojej obecnoœci.
ZnaleŸliœmy z nim tê broñ. Strzelano z niej.
Mój ojciec polowa³ na króliki, kapitanie.
Zamknij siê, do jasnej cholery.
"Nie ma Boga, rz¹du, czy W³adcy"?
- Doprawdy? Gówno prawda. - Propaganda czerwonych, kapitanie.
- To nie propaganda, proszê pana. - Cicho.
To stary almanach, kapitanie.
Jesteœmy tylko farmerami.
Mów dalej.
Poszed³em do lasów, kapitanie... aby zapolowaæ na króliki.
Dla mojej córki. Jest chora.
Króliki. Dobrze.
Kapitanie, jeœli mój ojciec tak mówi, to polowa³ na króliki.
Zostaw go.
Zabi³eœ go, zabi³eœ go!
Morderca! Sukinsyn!
Mo¿e nauczysz siê lepiej przeszukiwaæ tych dupków,
zanim przyjdziesz zawracaæ mi g³owê.
Tak, kapitanie.
Mamo. Mamo, obudŸ siê!
Mamo, coœ jest w pokoju.
Witaj.
Lecia³eœ tutaj za mn¹?
Jesteœ wró¿k¹?
Spójrz!
To jest wró¿ka.
Chcesz, ¿ebym posz³a z tob¹?
Na zewn¹trz? Dok¹d?
Halo?
Echo.
Halo?
To ty.
Powróci³aœ.
Nie lêkaj siê, b³agam ciê.
Spójrz.
Nazywam siê Ofelia. Kim jesteœ?
Ja?
Mia³em tyle imion...
Stare imiona, które tylko wiatr...
i drzewa mog¹ wymówiæ.
Jestem gór¹,
lasem i ziemi¹.
Jestem...
Jestem faunem.
Twoim pokornym s³ug¹, wasza wysokoœæ.
- Nie, ja... - Jesteœ ksiê¿niczk¹ Moann¹,
córk¹ króla podziemnego œwiata.
Mój ojciec by³ krawcem.
Nie urodzi³aœ siê z cz³owieka.
Pocz¹³ ciê ksiê¿yc.
Spójrz na swoje lewe ramiê,
a odnajdziesz znamiê, które dowiedzie tego.
Twój prawdziwy ojciec kaza³ nam otworzyæ portale na ca³ym œwiecie,
aby umo¿liwiæ ci powrót.
To jest ostatni z nich.
Ale musimy upewniæ siê,
¿e twoja istota jest nietkniêta,
¿e nie sta³aœ siê œmiertelna.
Musisz wykonaæ trzy zadania, zanim Ksiê¿yc bêdzie w pe³ni.
To jest Ksiêga Rozdro¿y.
Otwórz j¹, kiedy bêdziesz sama,
a poka¿e ci to twoj¹ przysz³oœæ,
poka¿e ci, co musi zostaæ zrobione.
Ale tutaj nic nie ma.
Mercedes, przygotuj te króliki na dzisiejszy obiad.
S¹ zbyt m³ode.
- Có¿, zobacz czy nadadz¹ siê na gulasz. - Tak, proszê pana.
Ta kawa jest spalona. Spróbuj j¹.
Powinnaœ tego dopilnowaæ.
Jak sobie pan ¿yczy.
Ugotuj to.
- Nie smakowa³a mu kawa. - Jest nikim innym, jak grymaœnym modnisiem.
Grymaœny modniœ.
Bêdziemy potrzebowaæ trochê wo³owiny i jeszcze jednego kurczaka.
- Gdzie niby mamy to znaleŸæ? - U ¿ony doktora, tak¿e u burmistrza.
Jedz¹ wiêcej ni¿ stado œwiñ.
- I nie zamykaj¹ siê. - Nawet pod wod¹.
Za chwilê wrócê, Mercedes.
Ofelio.
Twój ojciec wyprawia dziœ uroczysty obiad.
Zobacz, co zrobi³am dla ciebie.
Podoba ci siê?
Co bym odda³a, ¿eby mieæ sukniê,
tak piêkn¹, jak ta, kiedy by³am ma³a. I spójrz na te buty.
Podobaj¹ ci siê?
Tak, s¹ bardzo ³adne.
IdŸ ju¿. WeŸ k¹piel.
Drzewo.
Pewnego razu, kiedy las by³ m³ody,
by³ domem dla stworzeñ, które by³y pe³ne magii i cudów.
Mieszkañcy lasu spali w cieniu ogromnego drzewa figowego,
które ros³o na pobliskim wzgórzu niedaleko m³yna.
Ale teraz drzewo umiera, ga³êzie usychaj¹.
Ofelio?
Ofelio? Pospiesz siê. Chcia³abym zobaczyæ, jak le¿y na tobie sukienka.
Chcê, ¿ebyœ piêknie wygl¹da³a dla kapitana.
Bêdziesz wygl¹daæ jak ksiê¿niczka.
Ksiê¿niczka?
Dopilnujcie, ¿eby te kurczaki zosta³y odpowiednio wyczyszczone.
I nie zapomnijcie o fasoli.
Wygl¹dasz wspaniale, moja ma³a, po prostu piêknie.
Có¿ za urocza sukienka!
Wracajcie do pracy, nie marnujcie czasu.
Chcesz trochê mleka z miodem?
Cofnij siê, nie chcemy, ¿ebyœ mia³a mleko na sukience,
gdy wygl¹dasz tak piêknie.
Mercedes. Wierzysz we wró¿ki?
Nie. Ale kiedy by³am ma³a, wierzy³am.
Wierzy³am w wiele rzeczy, w które ju¿ nie wierzê.
Zesz³ej nocy odwiedzi³a mnie wró¿ka.
Naprawdê?
I nie by³a sama, by³o ich pe³no.
- I by³ tak¿e faun. - Faun?
By³ bardzo stary, bardzo wysoki i pachnia³ ziemi¹.
Moja matka ostrzega³a mnie, ¿ebym uwa¿a³a na fauny.
Mercedes!
ChodŸ ze mn¹.
Kapitanie, wszystko jest tutaj.
M¹ka, sól, olej, lekarstwa,
oliwki, bekon...
Tabaka.
I karty racji ¿ywnoœciowych.
- Chcê, ¿ebyœ przygotowa³ inwentarz. - Dobrze.
Mercedes.
- Klucz. - Tak, proszê pana.
- Czy to jedyna kopia? - Tak.
Od teraz, ja bêdê go nosiæ.
Kapitanie.
Kapitanie, byæ mo¿e to nic.
To oni.
Pewnego razu, kiedy las by³ m³ody,
by³ domem dla stworzeñ,
które by³y pe³ne magii i cudów.
Ochraniali siê wzajemnie,
i spali w cieniu ogromnego drzewa figowego,
które ros³o na pobliskim wzgórzu niedaleko m³yna.
Ale teraz, drzewo umiera.
Jego ga³êzie s¹ suche, jego pieñ jest stary i pokrêcony.
Olbrzymia ropucha zamiesza³a w jego korzeniach
i nie pozwala drzewu kwitn¹æ.
Musisz umieœciæ trzy magiczne kamienie w paszczy ropuchy
i uzyskaæ z³oty klucz z jej brzucha.
Tylko wtedy drzewo figowe ponownie zakwitnie.
Byli tu mniej ni¿ 20 minut temu.
Odeszli w poœpiechu.
Tuzin ludzi, nie wiêcej.
Antybiotyki.
Cholera, zapomnieli tego kuponu na loteriê.
S¹ tutaj.
Te sukinsyny s¹ tutaj...
i obserwuj¹ nas.
Hej!
Zostawiliœcie to!
I wasz kupon na loteriê!
Dlaczego nie wrócicie i nie odbierzecie tego?
To mo¿e byæ wasz szczêœliwy dzieñ!
Witaj. Jestem ksiê¿niczka Moanna...
i nie bojê siê ciebie.
Czy nie wstyd ci ¿yæ tutaj,
jedz¹c te wszystkie insekty...
i przybieraæ na wadze, podczas gdy drzewo umiera?
Hej!
Sprawdza³aœ w jej pokoju?
- A w ogrodzie? - Tak, proszê pani.
Gdzie ona pobieg³a?
Têdy, proszê.
Pozwólcie, ¿e przedstawiê moj¹ ¿onê, Carmen.
- Jestem oczarowana. - Mi³o mi poznaæ.
Od teraz, jedna karta racji ¿ywnoœci na rodzinê. Spójrzcie na nie.
- Jedna? - Tylko jedna.
Kapitanie, nie jestem pewien, czy to wystarczy.
Jeœli ludzie bêd¹ uwa¿ni, powinno byæ du¿o.
Nie mo¿emy nikomu pozwoliæ wysy³aæ ¿ywnoœci partyzantom w górach.
Trac¹ teren, a jeden z nich jest ranny.
Przepraszam, kapitanie, sk¹d ta pewnoœæ?
Dziœ prawie ich dorwaliœmy. ZnaleŸliœmy to.
Antybiotyki.
Bóg ju¿ zaj¹³ siê ich duszami.
Co siê stanie z ich cia³ami, ledwie Go obchodzi.
Pomo¿emy panu, jak umiemy, kapitanie.
Wiemy, ¿e nie jest pan tu z w³asnego wyboru.
Myli siê pan.
Zdecydowa³em siê tutaj byæ, poniewa¿ chcê, ¿eby mój syn
urodzi³ siê w nowej, czystej Hiszpanii.
Poniewa¿ ci ludzie trzymaj¹ siê b³êdnej wiary,
¿e wszyscy jesteœmy równi.
Ale jest du¿a ró¿nica:
Wojna siê skoñczy³a i my wygraliœmy.
Jeœli musimy wybiæ ka¿dego robaka, ¿eby to uspokoiæ,
zabijemy ich wszystkich i tyle.
Wszyscy jesteœmy tu z w³asnego wyboru.
Z wyboru!
Zaparz kawê. Idê po wiêcej drewna.
Zajmiemy siê tym.
Ofelia?
Spójrz na siebie.
Jak pani pozna³a kapitana?
Ojciec Ofelii szy³ mundury kapitana.
I po jego œmierci, posz³am pracowaæ w jego sklepie.
Troszkê wiêcej, ni¿ rok temu,
kapitan i ja spotkaliœmy siê ponownie.
Ciekawe, czy¿ nie!
Odnajdywanie siebie po tak d³ugim czasie?
Ciekawe, bardzo ciekawe.
Proszê, wybaczcie mojej ¿onie. Nie jest obyta ze œwiatem.
Myœli, ¿e te g³upie historyjki ciekawi¹ innych.
Przepraszam, proszê pani...
Proszê mi wybaczyæ.
Czy mówi³em panu, ¿e zna³em pañskiego ojca, kapitanie?
Nie. Nie mia³em o tym pojêcia.
W Maroku.
Widzia³em siê z nim tylko przez chwilê, ale zrobi³ na mnie dobre wra¿enie.
Doskona³y ¿o³nierz.
Ludzie z jego batalionu mówili,
¿e kiedy genera³ Vidal zgin¹³ na polu bitwy,
zniszczy³ swój zegarek o kamieñ,
¿eby jego syn zna³ dok³adn¹ godzinê i minutê jego œmierci.
¯eby wiedzia³, jak ginie odwa¿ny mê¿czyzna.
Bzdury. Nie posiada³ zegarka.
To, co zrobi³aœ, rani mnie.
Kiedy skoñczysz braæ k¹piel, pójdziesz do ³ó¿ka bez obiadu.
S³uchasz mnie?
Czasami myœlê, ¿e nigdy nie nauczysz siê zachowywaæ.
Zawiod³aœ mnie, Ofelio.
I twojego ojca równie¿.
Masz na myœli kapitana?
Jego bardziej, ni¿ mnie.
Mam klucz.
Zabierz mnie do labiryntu.
Czeœæ.
Zdoby³am klucz.
To ja, a ta dziewczynka to ty.
A dziecko?
Odzyska³aœ klucz.
Jestem rad.
Wierzy³a w ciebie od samego pocz¹tku.
Jest szczêœliwa, ¿e ci siê uda³o.
Zatrzymaj klucz.
Wkrótce bêdziesz go potrzebowaæ.
I to te¿... kawa³ek kredy.
Pozosta³y dwa zadania,
a ksiê¿yc prawie w pe³ni.
B¹dŸ cierpliwa.
Wkrótce bêdziemy spacerowaæ przez siedem pierœcieniowych ogrodów
twojego pa³acu.
Sk¹d mam wiedzieæ, ¿e to, co mówisz, jest prawd¹?
Dlaczego taki biedny, ma³y faun jak ja, ok³amywa³by ciebie?
Kontynuowaæ.
Przygotujcie karty do sprawdzenia.
Dalej. Nazwisko?
Jak siê nazywasz, imiê i nazwisko.
Narciso Pena Soriano, do pañskich us³ug.
To jest nasz codzienny chleb w Hiszpanii Franco,
trzymany bezpiecznie w m³ynie. Czerwoni k³ami¹,
poniewa¿ w zjednoczonej Hiszpanii
nie ma ani jednego domu bez ognia, czy chleba.
Dalej, poka¿ mi, co teraz siê stanie?
Poka¿ mi.
Ofelio...
To jest nasz codzienny chleb w Hiszpanii Franco,
trzymany bezpiecznie w m³ynie.
Kapitanie! Kapitanie!
Czerwoni k³ami¹, kiedy mówi¹, ¿e w Hiszpanii panuje g³ód...
- Niech pan idzie szybko za mn¹. - ...poniewa¿ w zjednoczonej Hiszpanii,
nie ma ani jednego domu bez ognia, czy chleba.
To jest nasz codzienny chleb w Hiszpanii Franco,
Pañska ¿ona potrzebuje nieprzerwanego odpoczynku.
Przez wiêkszoœæ czasu nie powinna siê ruszaæ.
Dziewczynka powinna spaæ gdzie indziej.
Zostanê tu, a¿ do narodzin.
Niech pan sprawi, ¿eby poczu³a siê lepiej.
Nie obchodzi mnie, ile to kosztuje, albo czego pan potrzebuje.
Niech pan sprawi, ¿eby poczu³a siê lepiej.
Nie martw siê.
Twojej matce wkrótce polepszy siê, zobaczysz.
Rodzenie dziecka jest skomplikowane.
W takim razie, nigdy nie bêdê mia³a dziecka.
Pomagasz ludziom z lasu, prawda?
Powiedzia³aœ komuœ?
Nie, nie powiedzia³am.
Nie chcê, ¿eby przytrafi³o ci siê coœ z³ego.
Ani ja tobie.
Znasz jak¹œ ko³ysankê?
Tylko jedn¹...
ale nie pamiêtam s³ów.
Nie dbam o to. I tak chcê j¹ us³yszeæ.
Nie obawiaj siê. To tylko ja.
- Jesteœ gotowy? - Tak.
W takim razie chodŸmy.
To czyste szaleñstwo.
Kiedy ten cz³owiek dowie siê o nas, pozabija nas wszystkich.
- Nie pomyœla³aœ o tym? - A¿ tak siê go boisz, doktorze?
To nie strach...
przynajmniej nie strach o mnie.
Pedro, Pedro,
mój bracie.
- Nie wykona³aœ zadania. - Nie, moja matka jest chora.
To nie jest wymówka na niedbalstwo.
Spójrz... to jest korzeñ mandragory.
Roœlina, który marzy³a o byciu cz³owiekiem.
W³ó¿ to pod ³ó¿ko matki...
w misce œwie¿ego mleka.
Ka¿dego ranka, daj temu dwie krople krwi.
Teraz, nie ma czasu do stracenia.
Pe³nia bêdzie nied³ugo.
WeŸ moje zwierz¹tka, aby ciê przeprowadzi³y.
Idziesz do bardzo niebezpiecznego miejsca,
wiêc b¹dŸ ostro¿na.
Stworzenia, które tam drzemi¹,
nie s¹ ludŸmi.
Zobaczysz wystawn¹ ucztê,
ale nie jedz i nie pij niczego.
Absolutnie niczego.
Twoje ¿ycie zale¿y od tego.
Przynios³am trochê Orujo, tabaki, sera.
Poczta dla Trigo i Piloto.
Zobaczmy, jak siê miewa noga, Frenchie.
Jak myœlisz, ¿e siê miewa? Jest pokiereszowana.
Zobaczmy.
...pó³nocnoamerykañskie,
brytyjskie i kanadyjskie wojska...
zosta³y wy³adowane na ma³ej pla¿y na pó³noc od...
- ...Francji, j¹kaj¹cy siê idioto. - Francji.
Wiêcej, ni¿ 150 000 ¿o³nierzy...
pod dowództwem genera³a Dwighta D. Eisenhowera...
Jest naprawdê Ÿle, doktorze?
Pos³uchaj, Frenchie...
Nie ma sposobu, ¿eby j¹ uratowaæ.
Postaram siê zrobiæ to, tak ³agodnie, jak to mo¿liwe.
Niech pan poczeka chwilê, doktorze, tylko chwilê.
U¿yj kredy, aby naszkicowaæ drzwi w jakimkolwiek miejscu twoim w pokoju.
Gdy otworz¹ siê drzwi, uruchom klepsydrê.
Pozwól wró¿kom prowadziæ ciê.
Nic nie jedz i nie pij podczas swojego pobytu,
i wróæ, zanim opadnie ostatnie ziarenko piasku.
Nie! Nie!
Wkrótce nadejd¹ posi³ki od Jaca.
Piêædziesiêciu ludzi, albo wiêcej. Wtedy stawimy czo³o Vidalowi.
I co potem?
Zabijesz go, oni wyœl¹ kolejnego takiego jak on. I kolejnego...
Macie przechlapane, nie macie broni, nie macie bezpiecznego schronienia...
Potrzebujecie ¿ywnoœci, lekarstw. Powinieneœ zaopiekowaæ siê Mercedes.
Jeœli naprawdê kocha³byœ j¹, przekroczy³byœ z ni¹ granicê.
- To jest przegrana sprawa. - Zostajê tutaj, doktorze.
Nie ma innego wyboru.
Musisz odejœæ.
Masz klucz, ale nie mo¿esz teraz tam iœæ.
Dok³adnie tego siê teraz spodziewa.
Zostaw to mnie.
Jestem tchórzem.
Nie, nie jesteœ.
Tak, jestem.
Tchórzem, kawa³kiem gówna,
przez to, ¿e mieszkam przy tym sukinsynie,
robiê mu pranie, œcielê ³ó¿ko, karmiê go...
A co, jeœli doktor ma racjê i nie mo¿emy wygraæ?
Przynajmniej utrudnimy ¿ycie tym draniom.
W lewo zwrot! W lewo zwrot!
Kapitanie Vidal.
Spad³a jej temperatura. Nie wiem jak, ale tak siê sta³o.
Ale ci¹gle ma gor¹czkê?
Tak, ale to dobry znak. Jej cia³o reaguje.
Niech mnie pan pos³ucha.
Jeœli ma pan wybieraæ, to niech pan ratuje dziecko.
Ten ch³opiec bêdzie nosi³ moje nazwisko i nazwisko mojego ojca.
Niech pan go ocali.
Braciszku...
ma³y braciszku...
Jeœli mnie s³yszysz,
tutaj sprawy nie tocz¹ siê zbyt dobrze.
Ale wkrótce bêdziesz musia³ wyjœæ.
Sprawiasz, ¿e mama jest bardzo chora.
Chcê prosiæ ciê o jedn¹ przys³ugê, w chwili kiedy wyjdziesz,
tylko jedn¹:
nie krzywdŸ jej.
Poznasz j¹, jest bardzo ³adna,
mimo to, ¿e czasami jest smutna przez wiele dni.
Zobaczysz, kiedy siê uœmiecha,
pokochasz j¹.
Pos³uchaj, jeœli zrobisz to, co mówiê,
obiecam ci coœ.
Zabiorê ciê do mojego królestwa, uczyniê ciê ksiêciem.
Przyrzekam ci, ¿e zostaniesz ksiêciem.
Ostrzeg³em syren¹, ale nie chcieli zejœæ z torów.
Stara³em siê zatrzymaæ, ale by³o za póŸno.
Maszynista i ja wyskoczyliœmy w ostatniej chwili,
ale proszê spojrzeæ na towar.
Ukradli coœ z wagonów?
Nie otworzyli ani jednego.
Co ty, do diab³a, mówisz?
Mówiê o tym ca³ym ba³aganie, nie otworzyli ani jednego wagonu.
- Nic nie wziêli. - Nic? Jesteœ pewien?
Bóg jeden wie, czego chcieli,
poza zmarnowaniem naszego czasu.
Pojawili siê znik¹d, kapitanie.
Maj¹ granaty, nadchodz¹ od strony wzgórza.
Kapitanie, otoczyliœmy jeden oddzia³, który zosta³ w tyle.
ZnaleŸli os³onê przy klifie.
IdŸ naprzód, Serrano, nie bój siê, to jedyny uczciwy sposób na œmieræ.
Pozwól mi zobaczyæ.
Mo¿esz mówiæ?
Kapitanie, ten jeszcze ¿yje.
Postrzelony w nogê.
- Co siê sta³o? - Z³apali jednego.
- Co? - Wziêli jednego ¿ywcem.
Zabieraj¹ go do magazynu.
Mercedes!
Pedro... Pedro...
Kapitanie, muszê wejœæ do magazynu.
Nie teraz, Mercedes.
Ju¿ du¿o, moja droga.
Mam to zanieœæ na górê?
Proszê, po³owa dawki.
Nie s¹dzê, ¿ebym potrzebowa³a tego.
Czujê siê lepiej, o wiele lepiej.
Nie rozumiem tego, ale cieszê siê.
Matko...
Cholera, ale ten papieros jest dobry!
Tabakê dobrej jakoœci, naprawdê ciê¿ko znaleŸæ.
P-p-pierdol siê.
Cholera, Garces. £apiemy jednego i okazuje siê, ¿e jest j¹ka³¹.
Bêdziemy tutaj ca³¹ noc.
Tak d³ugo jak bêdzie mówiæ...
Garces ma racjê.
Lepiej powiedz nam wszystko.
Aby upewniæ siê, ¿e to siê stanie,
przynios³em nowe narzêdzia.
Rzeczy, które wzi¹³em po drodze.
Na pocz¹tku, nie bêdê w stanie ci zaufaæ,
ale kiedy u¿yjê tego, przyznasz siê do kilku rzeczy.
Kiedy przejdziemy do tego,
wypracujemy... jak to nazwaæ?
Bli¿sze relacje, prawie jak miêdzy braæmi.
Zobaczysz.
A kiedy przejdziemy do tego,
uwierzê we wszystko, co mi powiesz.
Zaproponujê ci uk³ad.
Jeœli policzysz do trzech bez j¹kania siê,
bêdziesz móg³ odejœæ.
Nie patrz na niego, patrz na mnie.
Nie ma nikogo nade mn¹.
- Garces! - Tak, kapitanie?
Jeœli powiem, ¿e ten dupek mo¿e odejœæ, ktoœ siê mi sprzeciwi?
Nikt, kapitanie. Bêdzie móg³ odejœæ.
No i masz. Licz do trzech.
Jeden...
Dobrze.
Dwa...
Jeszcze jeden i bêdziesz wolny.
Szkoda.
Twoja matka czujê siê o wiele lepiej, wasza wysokoœæ.
Musisz czuæ ulgê.
Tak, dziêkujê.
Ale sprawy nie potoczy³y siê za dobrze.
Nie?
- Mia³am wypadek. - Wypadek?
Tak.
Z³ama³aœ zasady!
To by³y tylko dwa winogrona. S¹dzi³am, ¿e nikt nie zauwa¿y.
Pope³niliœmy b³¹d!
B³¹d?
Zawiod³aœ. Nigdy nie mo¿esz powróciæ.
- To by³ wypadek. - Nie mo¿esz powróciæ.
Ksiê¿yc bêdzie w pe³ni za trzy dni.
Twój duch pozostanie na zawsze z ludŸmi.
Bêdziesz starzeæ siê jak oni, umrzesz jak oni,
a twoja pamiêæ zblaknie z czasem.
A my znikniemy razem z ni¹.
Nigdy wiêcej nas nie zobaczysz.
Dzieñ dobry, doktorze. Przepraszam, ¿e obudzi³em pana tak wczeœnie,
ale s¹dzê, ¿e potrzebujemy pañskiej pomocy.
Mój Bo¿e, co pan z nim zrobi³?
Niewiele.
Ale zaczynam siê rozkrêcaæ.
Lubiê mieæ pana pod rêk¹, doktorze. To ma swoje zalety.
Serrano, zostañ tu.
Mówi³em.
Niewiele...
a-a-ale mówi³em.
Przykro mi. Tak bardzo mi przykro.
Zabij mnie, zabij mnie teraz. Proszê.
Sukinsyn.
To uœmierzy ból.
To ju¿ prawie koniec.
Obserwuj doktora Ferreiro, zaraz tam bêdê.
Tak, kapitanie.
Nie ruszasz siê.
Jesteœ chora?
Co tam robi³aœ?
- Zawo³aj go! - Kogo?
Kogo, imbecylu? Ferreiro!
Co to jest, do diab³a?
Nie! Nie! Nie, nie!
Zostaw j¹. Zostaw j¹, proszê!
Spójrz na to! Spójrz, co chowa³a po twoim ³ó¿kiem!
Co o tym myœlisz?
Ofelio, co to robi³o pod ³ó¿kiem?
To magiczny korzeñ, który da³ mi faun.
To przez te bzdury, które pozwalasz jej czytaæ.
Zobacz, co narobi³aœ!
Proszê, zostaw nas same. Porozmawiam z ni¹, kochanie.
W porz¹dku. Jak sobie ¿yczysz.
Powiedzia³ mi, ¿e poczujesz siê lepiej. I poczu³aœ siê lepiej.
Ofelio, musisz s³uchaæ swojego ojca.
Musisz przestaæ tak robiæ.
Nie, chcê wyjechaæ z tego miejsca!
Proszê, zabierz mnie st¹d! WyjedŸmy st¹d, proszê!
To nie takie proste.
Robisz siê coraz starsza,
wkrótce zobaczysz, ¿e ¿ycie nie jest takie jak w twoich baœniach.
Œwiat to okrutne miejsce.
I nauczysz siê, ¿e nawet, jeœli to boli...
- Nie! Nie! - Ofelio!
Magia nie istnieje. Nie istnieje dla mnie, dla ciebie, czy dla kogokolwiek innego.
Mamo! Pomocy!
Dlaczego pan to zrobi³?
To by³a jedyna rzecz, jak¹ mog³em zrobiæ.
Nie. Móg³ pan pos³uchaæ siê mnie.
Mog³em, ale tego nie zrobi³em.
To by³oby lepsze dla pana. Wie pan o tym.
Nie rozumiem. Dlaczego nie pos³ucha³ siê mnie pan?
Byæ pos³usznym dla samego pos³uszeñstwa,
bez kwestionowania...
to jest to, co robi¹ tylko tacy ludzie jak pan, kapitanie.
Kapitanie!
Garces! Wezwij wojskowego medyka.
- Natychmiast! - Tak, kapitanie.
Poniewa¿ niezbadane s¹ œcie¿ki Pana,
poniewa¿ esencja Jego przebaczenia
le¿y w Jego s³owie i misterium,
poniewa¿ mimo to, ¿e Bóg wysy³a nam wiadomoœæ.
Naszym zadaniem jest rozszyfrowanie jej.
Poniewa¿ kiedy otworzymy ramiona
Ziemia przyjmuje tylko p³ytkie i puste skorupy.
Daleko st¹d dusza jest wœród wiecznej chwa³y.
Poniewa¿ w bólu znajdujemy sens ¿ycia,
a stan ³aski tracimy podczas narodzin,
Bowiem Bóg, w Swej nieskoñczonej m¹droœci, zostawia rozwi¹zanie w naszych rêkach.
I tylko z powodu Jego fizycznej nieobecnoœci,
miejsce w naszych duszach, które On zamieszkuje jest potwierdzone.
Zna³aœ ca³kiem dobrze doktora Ferreiro,
czy¿ nie, Mercedes?
Wszyscy go znaliœmy, proszê pana. Wszyscy st¹d.
J¹ka³a mówi³ o informatorze. Tu... w m³ynie.
Mo¿esz to sobie wyobraziæ? Tu¿ pod moim nosem.
Mercedes, proszê.
Co o mnie myœlisz?
Musisz myœleæ, ¿e jestem jakimœ potworem.
Nie ma znaczenia to, co myœli taki ktoœ jak ja, proszê pana.
Chcia³bym, ¿ebyœ posz³a do magazynu i przynios³a mi wiêcej alkoholu, proszê.
Tak, proszê pana. Dobranoc, proszê pana.
Mercedes, nie zapomnia³aœ o czymœ?
Tak, proszê pana?
Klucz.
Mam jedyn¹ kopiê, czy¿ nie?
Tak, proszê pana.
Wiesz, jest dziwny szczegó³,
który mnie trapi. Mo¿e to nic wa¿nego, ale...
w dniu, w którym w³amali siê do magazynu,
przy u¿yciu tych wszystkich granatów i materia³ów wybuchowych,
sam zamek nie zosta³ zniszczony.
Tak jak mówi³em, prawdopodobnie to nie jest wa¿ne.
B¹dŸ bardzo ostro¿na.
Dobranoc, proszê pana.
Ofelio! Ofelio!
Ofelio, wyje¿d¿am dzisiaj.
- Dok¹d? - Nie mogê ci powiedzieæ, nie mogê...
- Zabierz mnie ze sob¹. - Nie, nie mogê.
Nie mogê, moje dziecko. Ale wrócê po ciebie, obiecujê.
Zabierz mnie ze sob¹.
S³ysza³am coœ.
To nic, nie przejmuj siê.
Mercedes.
Ofelia.
Jak d³ugo o tym wiedzia³aœ?
Jak d³ugo œmia³aœ siê ze mnie? Ma³a dziwka!
Pilnuj jej!
I jeœli ktoœ bêdzie chcia³ wejœæ,
zabij najpierw j¹.
Suche miêso.
Tabaka.
Jeœli byœ o to poprosi³a, da³bym ci to, Mercedes.
Chcê nazwiska, tych, którzy napisali te listy.
I chcê mieæ je do jutra.
Tak, kapitanie.
Mo¿esz odejœæ, Garces.
Jest pan pewien, kapitanie?
Na mi³oœæ bosk¹, to tylko kobieta.
Tak zawsze sobie myœla³eœ.
Dlatego uchodzi³o mi to na sucho.
- By³am dla ciebie niewidzialna. - Cholera.
Znalaz³aœ moj¹ s³aboœæ: arogancjê.
Ale interesuj¹ nas twoje s³aboœci.
To bardzo proste: bêdziesz gadaæ...
a ja muszê wiedzieæ,
¿e wszystko co powiesz jest prawd¹.
Mamy tu kilka rzeczy œciœle przeznaczonych do tego celu.
Nic wymyœlnego.
Rzeczy, których uczymy siê podczas tej pracy.
Po pierwsze...
Nie jestem jakimœ starcem! Ani rannym wiêŸniem!
Sukinsyn! Nie wa¿ siê tkn¹æ dziewczynki...
Nie bêdziesz pierwsz¹ œwini¹, któr¹ wypatroszy³am!
Numery zwyciêskiego kuponu loterii to:
33037.
3-3-0-3-7.
Wypuœci³ j¹?
Coœ ty powiedzia³?
Braæ j¹! Dalej! Przyprowadziæ mi j¹!
Zbiórka!
Bêdzie lepiej, jeœli pójdziesz ze mn¹ bez walki.
Kapitan powiedzia³, ¿e jeœli bêdziesz siê zachowywaæ...
Nie b¹dŸ g³upia, skarbie.
Jeœli ktoœ ciê zabije...
to bêdê to ja.
Zdecydowa³em daæ ci...
ostatni¹ szansê.
Obiecujesz zrobiæ wszystko, co powiem?
Zrobisz wszystko, co powiem,
bez pytania?
To twoja ostatnia szansa.
W takim razie pos³uchaj mnie.
WeŸ swojego brata
i przynieœ go do labiryntu,
tak szybko jak mo¿esz, wasza wysokoœæ.
Mojego brata?
Potrzebujemy go.
- Ale... - ¯adnych wiêcej pytañ.
Drzwi s¹ zamkniête.
W takim wypadku...
stwórz w³asne drzwi.
Kapitanie, za pana pozwoleniem.
Proszê szybko przyjœæ.
- Co teraz? - Serrano wróci³. Jest ranny.
Ranny?
Gdzie jest Garces?
Ilu ich by³o?
Nie wiem dok³adnie, kapitanie.
Przynajmniej 50-ciu ludzi.
Innym siê nie uda³o. Nasze posterunki obserwacyjne nie odpowiadaj¹.
Ilu ludzi jest w obozie?
Dwudziestu, mo¿e mniej, sir.
Idziemy st¹d. Razem.
Nie bój siê.
Nic ci siê nie stanie.
Ustaw ich przy linii drzew.
Kiedy kolejny oddzia³ wróci, ma byæ to natychmiast mi zg³oszone.
Wezwaæ posi³ki, natychmiast.
Tak, kapitanie.
Zostaw go!
Ofelio!
Szybko, wasza wysokoœæ,
daj mi go.
Ksiê¿yc w pe³ni jest wysoko na niebie,
mo¿emy otworzyæ portal.
Co masz w rêku?
Portal otworzy siê tylko,
jeœli z³o¿ymy w ofierze krew niewinnego.
Tylko kropla krwi, nic wiêcej.
To ostatnie zadanie.
Szybko.
Obieca³aœ, ¿e bêdziesz pos³uszna!
- Daj mi ch³opca! - Nie!
Mój brat zostaje ze mn¹.
Odda³abyœ swoje œwiête prawa...
za tego bachora, którego ledwie znasz?
Tak, odda³abym.
Odda³abyœ swój tron za niego?
Za tego, który by³ przyczyn¹ twego smutku,
- ...takiego upokorzenia? - Tak, odda³abym.
Jak sobie ¿yczysz,
wasza wysokoœæ.
Nie.
Mój syn.
Powiedz mojemu synowi...
Powiedz mu, o jakiej porze zgin¹³ jego ojciec.
- Powiedz mu, ¿e ja... - Nie.
Nawet nie pozna twojego imienia.
Powstañ, moja córko.
ChodŸ.
Ojcze.
Wola³aœ przelaæ w³asn¹ krew,
zamiast krew niewinnego.
To by³o ostatnie i najwa¿niejsze z zadañ.
I dokona³aœ dobrego wyboru, wasza wysokoœæ.
PodejdŸ do mnie
i usi¹dŸ przy boku swojego ojca.
Tak d³ugo czeka³ na ciebie.
I mówiono, ¿e ksiê¿niczka powróci³a do królestwa ojca.
¯e rz¹dzi³a ze sprawiedliwoœci¹ i uprzejmoœci¹ w sercu...
przez wiele stuleci.
¯e by³a kochana przez swój lud.
¯e pozostawi³a...
ma³e œlady swego pobytu na Ziemi...
widoczne tylko dla tych,
którzy wiedzieli, gdzie patrzeæ.
LABIRYNT FAUNA
anoXmous https://thepiratebay.se/user/Zen_Bud/