வழங்குபவர் டேவிட் அட்டன்பரோ
எந்த காலத்திலும் ஆச்சரியத்தை உண்டாக்ககூடிய, அதே சமயம் பிரபலமான ஒரு விலங்கு
இருந்துள்ளது என்றால் அது நிச்சயமாக டைனோசர் தான்.
டிரைனோசரஸ் ரெக்ஸ்.
நம் அனைவரிடத்திலும் கற்பனையைக் கிளரும் ஒரு விலங்கு அது.
அது எந்த மாதிரி விலங்காக இருந்தது?
பார்க்க எப்படி இருந்தது? எப்படி வாழ்ந்தது?
இப்போது, விஞ்ஞான ஆய்வுகள் இதற்கெல்லாம் விடையளிக்கிறது.
இது டி. ரெக்ஸ்சைப் பற்றியது மட்டும் இல்லை,
அதன் கூடவே வாழ்ந்த மற்ற விலங்கினங்களைப் பற்றியதும் தான்.
மேலும் இப்போது வந்துள்ள இமேஜிங் தொழில் நுட்பம் அவற்றையெல்லாம் உயிர் பெற்று எழச்செய்கிறது.
பூமி கிரகம், 66 மில்லியன் வருடங்களுக்கு முன்.
இராட்சஸ பறவைகளால் வானமெல்லாம் நிறைந்திருந்தது.
கடல்களிலோ, பூதாகாரமான ஊர்வனங்கள் ஆழத்தை ரோந்து சுற்றி வந்தவண்ணம் இருந்தன.
மற்றும் நிலத்திலோ, அனைத்து வகையான டைனோசர்களும்,
உயிர் வாழ போராட்டத்தைச் சந்திக்கின்றன.
டைனோசர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட உலக்கதைப் பற்றி இப்போது நமக்கு பல தகவல்களும் கிடைத்துள்ளன.
இது அவற்றின் கதை தான்.
காடுகள்
தென்னமெரிக்க காடுகளில் தான் உலகின் மிக உயர்ந்த மரங்கள் சில இருக்கின்றன.
அவை சுமார் 300 அடிகளுக்கும் மேல் உயர்ந்து வளரக்கூடியவை.
ஆனால் இங்கும் சில ராட்சஸ விலங்குகள் உள்ளன.
தாவர வகைகளை-உண்ணும் டைனோசர்கள்.
இவை ஆஸ்ட்ரோபொசைடன்.
அவை 80 அடி நீளம் இருக்கும்.
அதோடு அவை மாபெரும் பசியுணர்வை உடையவை.
அவற்றின் பற்கள் மெல்லுவதற்கு பயன்படுவதில்லை,
அவை வெட்டுவதற்கு தான் பயன்படுகின்றன.
இதைப் போன்ற ஒரு மந்தை, தினமும் பத்து டன் தாவரங்களை உண்ணக்கூடியவை.
கிளைகளின் நுணியில் முளைக்கும் இளம் கொழுந்துகளை இவை விரும்பி உண்ணும்.
ஆனால், தங்களைவிட அதிக உயரம் உடைய மரங்களைக் கண்டால்,
அவை கவலைக் கொள்வதில்லை.
அவற்றின் பெரும் எடையைக் கொண்டும், 8-அங்குல பருமன் உள்ள மார்பெலும்பையும்
பயன்படுத்தி, மரங்களை வீழ்த்திவிடுகின்றன.
வெற்றி.
ஆனால் எப்போதுமே காடுகளில் வாழ்க்கை போராட்டம் தான்.
குறிப்பாக புதிய இடம் உருவாகும்போது.
வெளிச்சத்தைப் பெற, தாவரங்கள் போட்டிப் போடுகின்றன...
மற்றும் பல வழிகளையும் உபயோகித்து, ஆதிக்கம் செலுத்த முற்படுகின்றன.
அந்த அடர்ந்த புதரில் உள்ள இடைவெளி, விரைவில் மூடப்படுகிறது.
பூமியின் நிலப்பரப்பில், முக்கால்வாசி தாவரங்களும், மரங்களும் வளர்கின்றன.
இந்த வரலாற்றிற்கு முந்தைய கிரகம், ஒரு பசுமையான கிரகம்.
பல வகையான டைனோசர் இனங்கள் காடுகளில் வசிக்கின்றன.
டிரைசெரடாபஸ், வட அமெரிக்காவின் மிகப் பெரிய டைனோசர்களில் ஒரு வகை.
அவை 26 அடி நீளம் வளரக்கூடியவை.
அவற்றின் தலைபாகத்தில் அலங்காரத்தைப் போலுள்ள கொம்புகள், சண்டையின் போது அவற்றை பாதுகாக்கின்றன.
ஆனால் தாவரங்களுக்கும் தற்காப்பு உத்திகள் உள்ளன.
நச்சுத்தன்மை கொண்ட விஷங்கள்.
இவை குறிப்பாக இளம் விலங்குகளுக்கு ஆபத்தாக அமைகின்றன.
தாயின் எடையில் 2 சதவீதம் தான் குட்டியின் எடையாக இருக்கும்.
தாவரங்களின் நச்சுத்தன்மை அவற்றை மிகவும் நோய் உறச் செய்யும்.
ஆனால் டிரைசெரடாபஸுக்கு இது போன்ற விஷங்களை சமாளிக்க ஒரு வழி உள்ளது.
அதற்கு ஒரு மாற்று மருந்தைப் பயன்படுத்துகின்றன.
இது கிடைக்கும் ஒரு இடம், ஒரு குகைக்குள் உள்ளது, அதனால் அவ்வப்போது அவை சென்று வருகின்றன.
எனினும், இந்த இளம் விலங்கு, இதற்கு முன் இங்கு வந்ததே இல்லை.
பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக ஒரு நிலத்தடி ஆற்றினால் உருவாக்கப்பட்ட
ஒரு பாதையின் வழியே, அவை தங்களுக்கான வழியைக் கண்டறிய வேண்டும்.
இப்போது அவை ஒளி எட்டாத இடத்திற்கு சென்றுவிட்டன.
எதுவும் பார்க்கமுடியாத இருள்.
அந்த குட்டி, தன் குடும்பத்தின் அருகிலேயே இருக்க வேண்டும்.
ஆனால் ரொம்ப நெருக்கமாகவும் வரக்கூடாது.
ஒரு தவறான திருப்பம் கூட, ஆபத்தாக முடியும்.
இறுதியில், அந்த மந்தை, அவை சென்று அடையவேண்டிய இடத்தை அடைகின்றன.
இது தான் அந்த மாற்று மருந்து: ஒரு விசேஷ களிமண்.
இவை நக்கும் களிமண் என்று அழைக்கப்படுகின்றன, அவ்வப்போது இங்கு அது புசிக்கப்படுகின்றது.
ஆனால் யாரையோ காணவில்லையே.
அதனுடைய குட்டி எங்கே?
இந்த கன்றுகுட்டிக்கு அதிர்ஷ்டம் தான்.
அதன் வயிற்று குடற்பையில் களிமண் ஒட்டிக்கொண்டால்,
அது உண்ணும் தாவர இலைகளில் உள்ள நச்சுத் தன்மையிலிருந்து அதற்கு பாதுகாப்பு கிடைக்கும்.
விரைவில் அவை யாவும் மீண்டும் காட்டிற்குள் சென்று, சூரிய ஒளியைப் பெறும்.
உண்மையில், மிகக் குறைவாகவே சூரிய ஒளி
அந்த அடர்ந்த காடுகளின் தரையைத் தொடுகின்றது.
பாட்டகோனியாவில்,
அடர்த்தியான புதர்கள் இடைவெளியில்லாமல் நூற்றுக்கணக்கான மையில்களுக்கு வளர்ந்துள்ளன.
ஆனால், இடையிடையே, மர்மமான இடைவெளிகள் காணப்படுகின்றன, இங்குள்ளது போல.
இது 12-அடி உயரமுள்ள, இரண்டு-டன் எடையுள்ள, ஒரு கார்னோடாரஸ் செய்த வேலை. ஒரு ஆண்.
இந்த இடத்தை சுத்தம் செய்ய அதற்கு நெடு நேரமாகியிருக்கிறது.
அதோடு அதை அப்படியே சுத்தமாக வைத்திருக்க அதை கவனித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.
பெண் விலங்குகளுக்கு தன் திறனைக் காட்ட, அமைக்கப்பட்ட மேடை அது.
எல்லாம் தயாரான பின், அதை அறிவிக்கிறது.
அதன் சத்தம் எல்லாம் குறைந்த ஒலியில் இருப்பவை
அதனால் அடர்த்தியான தாவர புதர்களில் அந்த ஒலிகள், உயர் சுருதியில் இருக்கும் ஒலிகளை விட,
இன்னும் வேகமாகச் செல்லக்கூடியவை.
இறுதியாக, ஒரு பெண் விலங்கு வருகிறது.
ஆண் விலங்கை விட, பெண் விலங்கு இன்னும் பெரிதாகவும், வலிமையுள்ளதாகவும் இருக்கிறது.
இப்போது, எப்படியாவது, அந்த பெண் விலங்கை அது கவர வேண்டும்.
அதற்கு இந்த ஒரு வாய்ப்பு தான் கிடைக்கலாம்.
பெண் விலங்கு, ஆண் விலங்கை கூர்ந்து கவனிக்கிறது.
ஆண் விலங்கு அதைக் கவர வேண்டுமெனில்,
மிகவும் சிறப்பான ஒரு வழியில் தான் அதைச் செய்ய முடியும்.
அதற்கு பெரிய கொம்புகளோ அல்லது அட்டகாசமான வாலோ இல்லை.
ஆனால், உபயோகமில்லாத, இரண்டு சிறிய கரங்கள் உள்ளன.
அந்த இரண்டு கரங்களின் கீழ் பகுதியில் உள்ள நீள்கோள மூட்டைக் கொண்டு,
அந்த ஆண் விலங்கால், அவற்றை தனித்தனியாக இயக்க முடிகிறது.
இன்று வெற்றி கிடைக்கவில்லை.
அதை இன்னும் எப்படி சிறப்பாக செய்திருக்க முடியும்? யார் அறிவார்கள்?
இப்போதைக்கு, மீண்டும் குப்பையை அகற்றும் வேலையை தான் செய்ய வேண்டும்.
இது கிழக்காசியா.
இந்த மலைக்காடுகளில், இலையுதிர் காலம் விரைவாகவே வந்துவிடுகிறது.
இந்த சமயத்தில் தான் பல மரங்கள், பழங்களைத் தருகின்றன.
அதில் மிகவும் மதிப்புள்ளவையாக உள்ளவை, கிங்கோ மரத்தின் கொட்டைகள் தான்.
கொரித்தோராப்டர்ஸ் என அழைக்கப்படும் டைனோசர்களுக்கு அவை விருந்தாகின்றன.
இவற்றுக்கு இறக்கைகள் இருந்தபோதிலும், அவை பறப்பதில்லை.
இவை பெரும் அளவில் விழுந்துள்ள இந்தப் பழங்களை கண்டுபிடித்துள்ளன.
ஆனால் இது போன்ற சேர்க்கை, அழையா விருந்தாளிகளின் கவனத்தை ஈர்க்கும்.
கியான்ஜியோசரஸ், இது ஆசியக் காடுகளின் பிரதான வேட்டை விலங்கு.
இது ஒரு பெண் விலங்கு, 30 அடிக்கும் மேல் நீளமானது.
அது ஒரு கொரித்தோராப்டரைப் பிடிக்க வேண்டும் என்றால், அதன் அருகில் செல்ல வேண்டும்.
இங்கே ஒளிய அதிக மறைவு இல்லை.
ஆனால் அதன் இரை, இது இருப்பதை இன்னும் கவனிக்கவில்லை.
தோற்றுவிட்டது.
ஆனால், உண்மையில், பெரும்பாலும் வேட்டைகள்,
வாழ்க்கை வரலாற்றில், தோற்கத் தான் செய்கின்றன.
பருவக் காற்று வலுவாகி வர,
இந்த மிதவெப்பக் காடுகளில் உள்ள பல மரங்களின் இலைகள் உதிர ஆரம்பிக்கின்றன.
குளிர்காலம் மிக துன்பமானதாக இருக்கும்.
இருப்பினும், வேட்டை விலங்குகளுக்கு ஒரு சூறாவளி, சிறியதொரு வாய்ப்பை உருவாக்கித் தருகிறது.
அந்த பெண் விலங்கு மீண்டும் முயற்சிக்கிறது.
இருளில் அது அவ்வளவு தெளிவாக காணப்படவில்லை, மற்றும் காற்றின் சுழற்சி கவனத்தை திருப்புகிறது.
இது 80 பவுண்டு பரிசு.
அதுவும் குளிர்காலம் நெருங்குவதால், அதன் மதிப்பு இன்னும் கூடுகிறது.
வட அமெரிக்கக் காடுகளில்,
காட்டு வாசிகளுக்கு இன்னொரு வருடாந்திர தொல்லையும் உண்டு.
மின்னலின் தாக்குதலால் தீ பிடித்துவிட்டது.
அது பரவும்போது, வெப்பம் 2000 டிகிரீ ஃபாரன்ஹீட்டுக்கும் மேல் அதிகரிக்கிறது.
பல நூறு அடிகள் வரை, அந்த நெருப்பு காற்றில் எழுவதை பார்க்கலாம்.
பெரும்பாலான விலங்குகள் ஓடிவிடுகின்றன.
ஆனால் இந்த எட்மோன்டோசாரஸோ, ஒரு குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.
குடும்பத்தை விட்டுவிட முடியாது.
இப்போது நெருப்பு அவற்றை எட்டுவதற்கு முன் வெளியேறி, முடியும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்.
இது ஒரு பெரிய நாசம் போல தோன்றலாம்.
ஆனால் ஆச்சரியமாக, சில தாவரங்கள்
எரிந்தால் தான் அவற்றின் வாழ்க்கை சுழற்சி முடிவடையும்.
பைன் மரங்களின் கோன்கள் திறப்பதற்கும், அவற்றின் விதைகள் வெளியே வருவதற்கும்...
இந்த தீவிரமான வெப்பம் தேவைப்படுகிறது.
தீ அணைந்து சில மணி நேரங்களுக்குள்ளேயே,
விலங்குகள் திரும்பி வரத் தொடங்குகின்றன.
வண்டுகள் தான் முதலில் வருகின்றன.
அவை முட்டையிட ஆரம்பிக்கின்றன.
அவை பொறித்து வெளியே வரும்போது, அந்த புழுக்கள், தங்கள் முதல் விருந்தாக
முடிவேயில்லாத பட்ட மரங்களை உண்ண ஆரம்பிக்கின்றன.
இந்த அட்ராசிரெப்டர் ஒரு சந்தர்ப்பவாதி.
உணவு கிடைக்கும்போது, விரைவாக வந்து எடுத்துக்கொள்ளும்.
அதோடு இங்கே வேறு ஒன்றும் கிடைக்கிறது.
புகை என்பது பூச்சிக்கொல்லி...
அது விலங்கிடம் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒட்டுண்ணிகளை ஒழிக்க உதவும்.
ஆனால், மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும்.
இது ஒரு இரண்டு டன் எடையுள்ள அன்கைலோசர்.
தீ அணைந்த பின் உண்ண தகுதியான ஒன்று அதற்கும் கிடைக்கிறது.
கரிக்கட்டை.
அதன் வயிற்றுக் குடலில் உள்ள பல தாவர நச்சுக்களை எல்லாம் ஒன்றிணைத்து, அவற்றை செயலிழக்கச் செய்யும்.
பெண் எட்மோன்டோசாரஸ் காட்டை விட்டு வெளியேறுகிறது.
எப்படியோ, அந்த பெண் விலங்கு தன் இரு குட்டிகளையும் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு அழைத்து வந்துவிட்டது.
காட்டின் தாவரங்கள் புத்துயிர் பெறும் வரை, வேறு புதிய பசுமையிடங்களை தேடி அடையவேண்டும்.
காட்டுத் தீ அரிதாக இருக்கும் இடங்களிலும் கூட, மரங்கள் நீடூழி வாழ்வதில்லையே.
அவை இறந்தபின், முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு உயிரினத்திற்கு அவை உணவாகின்றன.
அதில் சில, இரவில், விசித்திரமான வகையில் கண்ணில் படுகின்றன.
காட்டுத் தரையில்...
காளான்கள் உருவாகின்றன...
அதோடு அவை ஒளிரவும் ஆரம்பிக்கின்றன.
அவற்றின் திசுக்களின் ஆழத்தில் ஏற்படும் ரசாயன விளைவுகளால் ஒளியை உருவாக்குகின்றன.
ஆனால் அவை ஏன் அப்படிச் செய்கின்றன என்பது மர்மம் தான்.
ஒருவேளை அந்த ஒளியால் பூச்சிகள் ஈர்க்கப்பட்டு,
அதன் மேல் உட்காருவதால், காளான்களின் நுண்துகளை பரப்ப உதவுகின்றன.
இங்கே, மத்திய ஆசியாவில்,
காட்டில் இரவுகளில், வினோதமான ஓசைகள் கேட்கும்.
மாபெரும் சாரோபாடுகள் உறங்குகின்றன.
அவற்றின் தலையிலும் கழுத்திலும் காற்று பைகள் உள்ளன,
அவை, எடையை குறைக்க உதவுகின்றன, ஆனால் குறட்டை சத்தத்தை பெருக்குகின்றன.
ஆனால் எல்லோருமே உறங்கவில்லை.
உருவத்தில் சற்றே சிறியதாக உள்ள விலங்குகளுக்கு பகலைவிட இருளில் பாதுகாப்பு அதிகம்.
இந்த தெரிஜீனோசாரஸ்கள் ஆறு மாதங்களுக்கு முன் தான் முட்டையிலிருந்து வெளியே வந்தன.
இப்போது இவை வெறும் மூன்றடி நீளம் தான், அவற்றின் முழு வளர்ச்சியில், இது வெறும் பத்து சதவீதம் தான்.
அவற்றின் கால் நகங்கள் கத்திகளைப் போல் இருந்தாலும் சாலாட் கொடுக்க உதவும்...
ஏனெனில் அவை தாவர உண்ணிகள்.
எனினும் இந்த காட்டில் எங்கு தேடுவது என்பதை அறிந்தால், எல்லா வகையான உணவும் கிடைக்கும்.
தேன்.
மேல் கிளைகளில் உள்ள தேன்கூட்டிலிருந்து தேன் ஒழுகுகிறது.
தரைவாசிகளின் கைக்கு எட்டாத உயரத்தில் தான் தேனீக்கள் அவற்றின் கூட்டை வழக்கமாக உருவாக்கும்.
ஆனால், இது மற்றதைவிட கீழே உள்ளது.
அதோடு அதை விடமுடியாத அளவிற்கு நன்றாக உள்ளது.
மற்ற டைனோசர்களைப் போல் இல்லாமல், தெரிஜீனோசாரஸ்களால் மரமேற முடியும்.
அவை வல்லுனர்கள் இல்லாத போதிலும்.
சீற்றமடைந்த தேனீக்கள், ஒரு பறக்கும் வடிவத்தை உருவாக்கி, தொல்லைத் தருபவர்களை விரட்டுகின்றன...
அல்லது அவை விளைவுகளை சந்திக்க வேண்டும்.
நன்றாக வளர்ந்த ஒரு தெரிஜீனோசாரஸ்.
அது தோற்றத்தில் மிகப்பெரியது, சுமார் 30 அடி உயரமும், ஐந்து டன் எடையும் உள்ளது.
இந்த விலங்கைத் தடுக்க, தேனீக்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது.
கடைசியில், ஒரு சின்ன விருந்து.
அதோடு இன்னும் சில கொட்டுகளும்.
பகல் பொழுதானாலும், இந்த அடர்ந்த காடுகளின் அடிதளத்தில் இருள் சூழ்ந்து தான் உள்ளது,
ஐரோப்பாவில் உள்ள இந்த காட்டைப் போல.
எந்த விதமான விலங்கும் வித்தியசப்படுத்திப் பார்ப்பது கடினமானது தான்.
இருப்பினும், அவை எல்லா இடத்திலும் உள்ளன.
டெல்மாட்டோசாரஸ் தனது பாதுகாப்பை உடைத்து வெளியே வருவதே இல்லை.
அதோடு, அதே காணப்படாத...
ஜால்மோஸீஸ்.
மிகப் பழமையான டைனோசரின் வம்சா வழியில் வந்தது தான் அது.
அவற்றின் பாதுகாப்பிற்கான எஞ்சியுள்ள காடுகளில், இந்த காடும் ஒன்று.
எழு அங்குலம் உயரமுள்ள, குட்டி ஜால்மோஸ்கள் பல வேட்டை விலங்குகளுக்கு தீனியாகிவிடும்.
ஆனால், தீனிகளும் எதற்கும் குறைந்தவையல்ல...
அதனால் அவை ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும்.
ஹெட்ஜேகோடேரிக்ஸ் 15 அடி உயரம் இருக்கும்.
உண்மையில் அது ஒரு டேரோசர், இறக்கையுடன் உள்ள ஊர்வன தான்,
அது இங்கு மரங்களுக்கு இடையில் தேடும் போது, அதன் இறக்கைகளை கெட்டியாக மடித்து வைக்கணும்.
இந்த காடுகளில் அதிக அளவிலான சிறு உயிரனங்கள் இருப்பதால், இது வேட்டையிடமாகிறது.
இது ஐரோப்பாவின் தென்கோடி மூலையில் உள்ளது.
இருப்பதிலேயே மிகவும் கனமான பறக்கும் விலங்கு இதுதான்,
அதோடு, 30 அடி அகலமான தன் ராட்சஸ இறக்கைகளை
அதனால் வேறெங்கும் விரிக்க முடியாது.
காடுகளின் பல நிரந்தர வாசிகள் இங்கு அடிக்கடி வருவார்கள்...
ஏனெனில் கடலின் சாரல் அந்த தாவரங்கள் மீதெல்லாம் படுகிறது,
அதன் மூலம் தேவையான உப்பு கிடைக்கிறது.
இங்கே, சாரோபாடுகள் ஒன்றை ஒன்று சந்திக்கலாம், குடும்ப பந்தகளை புதுப்பிக்கலாம்...
புதியவற்றை உருவாக்கலாம்.
ஆனால் இந்த ஹெட்ஜேகோடேரிக்ஸ்களுக்கு, கடற்கரை ஒரு தாவும் மேடை தான்.
நம் வரலாற்றிற்கு முந்தைய கிரகத்தில் மற்ற எந்த இடத்தையும் விட
எங்கு உயிரினங்கள் வகைவகையாகவும், அதிக அளவிலும் பெருகுகின்றனவோ,
அந்த காட்டிற்கு, அதன் இறக்கைகள் அதனை இட்டுச் செல்லும்.
இந்த கதைகளுக்குப் பின்னால் உள்ள விஞ்ஞானத்தை அறிய,
உடனே, Prehistoric Planet இணையதளத்தை அணுகவும்.
தமிழாக்கம் அகிலா குமார்